Over de stilte tussen de maskers en de kracht van terugkeren naar jezelf.

Ik was een jaar of twaalf toen ik voor het eerst begreep dat ik mezelf anders presenteerde afhankelijk van waar ik stond. Thuis was ik de dochter die luisterde naar verhalen, Arabische woorden leerde die geen vertaling hadden, de geur van eten herkende vóór de deur openging. Op school was ik iemand anders. Stiller. Voorzichtiger. Altijd een beetje alert op wat er van me verwacht werd. Geen bewuste keuze. Het was overleven.

Ik zie het nu terug in de mensen met wie ik werk. De professional die in de vergadering één toon heeft en in de klas een andere. Het kind dat thuis losbarst en op school perfect functioneert. De vrouw die alles op orde lijkt te hebben, maar ’s avonds niet meer weet wat ze wil.

Identiteit is geen vaststaand gegeven

We zijn opgegroeid met het idee dat je ‘jezelf moet zijn’, alsof er ergens een vaste, onveranderlijke kern is die je alleen maar hoeft te vinden, op te poetsen en uit te dragen. Maar identiteit werkt niet zo.

Identiteit vormt zich in relatie. In de ontmoeting met anderen. In de omgevingen waar je opgroeit. In de verhalen die over jou worden verteld en die jij zelf begint te geloven. Jij bent niet wie je denkt dat je bent. Jij bent het resultaat van alles wat jou gevormd heeft. En het mooie? Je bent ook in staat om dat bewust te herschrijven.

De laag onder het gedrag

Als ik met professionals in het onderwijs werk, zie ik hoe identiteitsvragen doorwerken in de klas. Een leerkracht die onzeker is over zijn eigen plek, reageert anders op het kind dat vol vertrouwen en luidruchtig zijn plek inneemt, niet altijd met woorden, maar in de ruimte die hij geeft of onthoudt.

Omgekeerd: een professional die weet wie hij is, wat hij gelooft en waarom hij doet wat hij doet, staat anders in de klas. Authentieker. Ruimer. Steviger. Dat is geen toeval. Dat is identiteit als fundament.

Voor de vrouw die zichzelf kwijtraakt

Er is een moment, soms sluipend, soms plotseling, waarop je merkt dat je al een tijd iemand anders speelt. Dat je reageert vanuit verwachting. Dat je keuzes maakt vanuit de angst voor wat anderen denken. Dat je stem steeds zachter is geworden.

Dat is geen zwakte. Dat is wat er gebeurt wanneer je jarenlang hebt overleefd in omgevingen die niet volledig voor jou waren gemaakt.

Terugkeren naar jezelf begint niet met het antwoord. Het begint met de vraag. Wie ben ik als niemand kijkt? Wat wil ik, niet alleen wat wordt er van me verwacht?

Identiteit, brein en cultuur

Identiteit staat nooit op zichzelf. Hoe jij jezelf ziet, is mede gevormd door je culturele context. Door de verhalen die in jouw gemeenschap werden verteld over wat een vrouw hoort te zijn, over wat succes betekent, over wie erbij hoort. En je brein slaat die verhalen op, als herinneringen, als patronen, als automatische reacties die zich activeren zodra de druk toeneemt.

Pas wanneer je begrijpt hoe identiteit, cultuur en brein samenwerken, kun je bewust kiezen. Niet vanuit het patroon. Vanuit jezelf. Vanuit jouw kern.

“Wij mensen groeien ons hele leven lang. Net als een boom in wisselende seizoenen. Maar wanneer we geworteld blijven in wie we werkelijk zijn, onze kern, onze waarden, ons verhaal, kunnen we buigen zonder te breken.” — Saloua

Own your voice. Own your power.

Wil je verkennen wat dit voor jou betekent? Plan een kennismakingsgesprek. Core Skills by Saloua · www.saloua.info